به نام یزدان پاک!

ايراني برخيز!

امپراطور ما قرنهاست خفته!

ايران من اي امپراطور خفته برخيز و جوش و خروشي در جهان راه بيانداز!در اين چند قرن اخير ، بسيار از تو نامردانه ربودند. چه بسا سيطره تو اگر باقي ميماند، تا كجا بود؟ اين همه ملت پارسي زبان كه از تو جدا شده اند. به خدا قسم كه هنوز خود را مال همان امپراطوري قديم ميدانند!

از همه همنوعان وپارسی زبانان در سراسر جهان صمیمانه درخواست میکنم در ارتقاء کیفیت وبلاگ همکاری کنند. هموطن  هم زبان هر جاکه هستی برخیز تا امپراطوری خفته مان  را بیدار کنیم.

ایران گهواره تمدن و بنیانگذار حقیق  و تاریخی حقوق بشر است. ایران پرورش دهنده فلسفه ادیان الهی است. ایران سرشار از هنر و ابتکر است. ایران منبع نخبگان دنیاست. ایران یعنی عقل زمین و..............!

آه! ای ایران من!!

برای من رایانامه بفرستید: deneb_signus@yahoo.com

درباره اسم هاي اصيل ايراني ، نامهاي پارسي چه ميدانيد؟

1)آيا ميدانيد معني وريشه نام پارميدا چه بوده؟

پارميدا يا پارميس نوه‌ي كوروش بزرگ فرمانرواي نيك‌كردار هخامنشي و دختر برديا بود. هنگامي كه كمبوجيه(كامبيز) برادر خود برديا را كشت و چندي نگذشت كه خود نيز به مرگ رازآلود و ناگهاني از دنيا رفت، داريوش بزرگ، فرمانرواي نوآور و دادگستر امپراتوري جهاني ايرانيان، به شاهنشاهي رسيد.

  از آن‌جا كه داريوش بزرگ نخستين شاه از شاخه‌ي دوم خاندان هخامنشي بود، براي پايدار كردن جايگاه خود بر آن شد همسراني از شاخه‌ي نخست خاندان هخامنشي، كه كوروش، كمبوجيه و برديا از آن شاخه بودند، برگزيند. از اين رو دو دختر كوروش بزرگ و نيز پارميدا دختر برديا را به همسري گرفت.

  شاهزاده پارميدا مورد توجه داريوش بود و پسري به نام آريامرد به دنيا آورد كه يكي از سرداران نامي سپاه داريوش شد و در جنگ‌هاي بزرگي دليري خود را به نمايش گذاشت. از نوشته‌هاي ميخي تخت جمشيد چنين بر مي‌آيد كه نام پارسي پارميدا، اوپارميا ( Uparmiya ) بوده است كه هرودوت تاريخ‌نگار، آن را به صورت پارميس ثبت كرده است. او در كتاب 3 و 7 خود از پارميس و فرزندش ياد كرده است.

درباره اسم هاي اصيل ايراني ، نامهي پارسي چه ميدانيد؟

1)آيا ميدانيد معني وريشه نام پارميدا چه بوده؟

پارميدا يا پارميس نوه‌ي كوروش بزرگ فرمانرواي نيك‌كردار هخامنشي و دختر برديا بود. هنگامي كه كمبوجيه(كامبيز) برادر خود برديا را كشت و چندي نگذشت كه خود نيز به مرگ رازآلود و ناگهاني از دنيا رفت، داريوش بزرگ، فرمانرواي نوآور و دادگستر امپراتوري جهاني ايرانيان، به شاهنشاهي رسيد.

  از آن‌جا كه داريوش بزرگ نخستين شاه از شاخه‌ي دوم خاندان هخامنشي بود، براي پايدار كردن جايگاه خود بر آن شد همسراني از شاخه‌ي نخست خاندان هخامنشي، كه كوروش، كمبوجيه و برديا از آن شاخه بودند، برگزيند. از اين رو دو دختر كوروش بزرگ و نيز پارميدا دختر برديا را به همسري گرفت.

  شاهزاده پارميدا مورد توجه داريوش بود و پسري به نام آريامرد به دنيا آورد كه يكي از سرداران نامي سپاه داريوش شد و در جنگ‌هاي بزرگي دليري خود را به نمايش گذاشت. از نوشته‌هاي ميخي تخت جمشيد چنين بر مي‌آيد كه نام پارسي پارميدا، اوپارميا ( Uparmiya ) بوده است كه هرودوت تاريخ‌نگار، آن را به صورت پارميس ثبت كرده است. او در كتاب 3 و 7 خود از پارميس و فرزندش ياد كرده است.

 به نام ایزد پاک

 متن داستان زندگینامه نویسنده:

       بسم الله الرحمن الرحيم

خداوندي يكتا و بي همتا پادشاه عالم است و من با ياد او و با تكيه بر قدرت و دانايي  تمام نشدني اش  نوشتن اين كتاب را كه زندگي نامه من مي باشد آغاز  مي كنم.

من در عصري زندگي ميكنم كه صنعت و تكنولو‍‍‍‍‌‍ژ‍ي حرف اول را  مي زند. در زمان ما  انسان ها  با  تمام نيروهاي علمي و صنعتي و همه ي توان  تكنولوژي براي ادامه حيات و لذت بردن از بهترين نحوه زندگي  كوشش  مي كنند.

من در زماني زندگي ميكنم كه بوي خون در زمين و آسمان پخش شده. هر شب و هر روز خبر كشته شدن و خونريزي عده ي  زيادي را  مي شنويم  وما    بي تفاوت به   زندگي مان   ادامه  مي دهيم.

در دنياي امروز ما خبرها  با سرعت كمتر از  چند ثانيه  همه جاي كره زمين پخش  مي شود. رسيدن  به قدرت و مال  حرف اول را ميزند.همه چيز حتي تبليغات اقتصادي با هدف سياسي خاصي انجام ميشود.

امروزه  بيشتر مردم  زمين از دين فاصله  گرفته اند. در هر مذهبي اعتقادات بيشتر به خرافات تبديل  شده اند و پيامبران را انسانهاي اسطوره اي و افسانه اي  مي دانند. مراسم هاي  مذهبي بيشتر جنبه ي  آداب و رسوم محلي پيدا كرده اند.مردم به خيال خودشان گمان ميكنند از انسان هايي كه قرنها پيش زندگي ميكردند، عاقل تر  هستند. اما من اعتقادم  اين است كه تنها شكل زندگي تغيير ميكند و مردم قدرت فهم خيلي از مسائل را يا ندارند يا اگر هم داشته باشند به خاطر نفع زودگذر خود را به نفهمي ميزنند.اين همان چيزي است كه سينوهه دانشمند مصري 4هزار سال پيش به آن معتقد بوده و آن را در زندگي نامه خود ذكر كرده است.

من در اين كتاب خاطرات زندگي شخصي و اتفاقات مهم زمان خودم را ثبت  كرده ام .

فصل اول

(دوران كودكي)

آن  طور كه در شناسنامه ام  ديده ام  ، من روز  چهارم مرداد سال  هزار و سيصد و شصت و سه هجري شمسي  در كرمانشاه به دنيا آمده ام  . مادرم با زايمان  طبيعي مرا به دنيا آورد. او ميگفت در يك بيمارستان خصوصي و هنگام ظهر به دنيا آمده ام. پدر و مادرم با هم نسبت فاميلي داشتند. آنها دختر خاله و پسرخاله بودند. وقتي تازه به دنيا آمده بودم ، پدرم معلم مدرسه ابتدايي بود.

آن روزها ايران، سرزمين من، درگير جنگ با عراق بود. خانواده من به همراه ساير اقوام، از قصرشيرين ، آواره شده بودند. اما جنگ كرمانشاه را هم به خاك و خون كشانده بود.پدر و مادرم از به دنيا آمدن من بسيار شادمان بودند. من فرزند اول آنها بودم و چهار،پنج سال بود كه انتظار كودكي را ميكشيدند،براي همين به پاي من وليمه دادند و جشن گرفتند. نام مرا در شناسنامه زهرا گذاشتند و حديث صدايم ميزدند. بعد از دو سال من صاحب برادري شدم. از به دنيا آمدنش چيزي خاطرم نيست. ولي آن طور كه در آلبوم ميديدم، معلوم بود ، وقتي به دنيا آمده چاق،سفيد و دوست داشتني بوده.

من و برادرم هم بازي هاي خوبي نبوديم و بيشتر اوقات با هم دعوا ميكرديم.

مادر و پدرم و خاله ها ميگفتند كه من از شش ماهگي كلمات را به  خوبي تكرار ميكردم و در يك سالگي جمله هم ميگفتم . پنج ساله بودم كه خداي مهربان به مادرم فرزند ديگري هديه كرد. برادر كوچكم شب ميلاد حضرت مسيح(ع) به دنيا آمد. يعني چهارم دي ماه سال هزاروسيصدوشصت و سه ! به دنيا آمدن برادر كوچكم را كامل به خاطر دارم انگار همين ديروز بود. شب هنكام پدرم ما (من وبرادر بزرگترم)را به خانه خاله ام برد و مادر را به بيمارستان رساند. نيمه شب برگشت و گفت هنوز به دنيا نيامده. من نگران شدم و زود به گريه افتادم. خاله دست به دعا برداشت. پدر دوباره نزد مادر رفت و صبح زود تلفن زد و گفت به دنيا آمده و اين يكي هم پسر است. من اول ناراحت شدم چون منتظر دختر بودم. اما از لحظه اي كه او را ديدم آنچنان شيفته اش شدم كه دوست نداشتم كسي به او دست بزند. نام برادر بزرگرم ، حامد و برادر كوچكم عماد بود. پدرم براي  امرار معاش مجبور بود در روستاهاي دور افتاده درس بدهد. براي همين بيشتر اوقات از ما دور بود.

بلاخره اين دوري تمام شد و ما را هم با خود به روستا برد. روستايي كه از جاهاي ديگر بهتر بود. ْوله كشي آب داشت. درمانگاه  و برق داشت. روستايي در شمال گيلان غرب ،لا به لاي تپه ها و كوههاي گلين ، جايي بسيار زيبا و سرسبز. جايي كه برخلاف خود گيلان غرب  آب و هوايي معتدل داشت. البته زمستانها برف خيلي زيادي ميباريد.

آنجا خانه اجاره نميدادن و فقط بايد خانه   مي خريديم، يا زمين ميخريديم و ميساختيم. پدرم بضاعت اين كاره را نداشت و در ضمن ما هم ميخواستيم براي يكي دو سال موقت آنجا باشيم. براي همين خانه ساختن يا خريدن كار  به صرفه اي نبود. خان آبادي كه مردي بسيار مهربان بود، ما در خاه بزرگ خود جاي داد. گوشهاي از حيات  خانه  خان، دو اتاق و يك آشپزخانه بود. منزل خان و ثروتمندان روستا با آجر ساخته شده بود. اما خانه كوچك ما را با سنگ و گل درست كرده بودند و من با اين كه كودكي پنج ساله بودم ، دست روي ديوارها ميكشيدم و اين را خوب  ميفهميدم.

من درباره آن روستا هر چه را در خاطر دارم ، نوشته ام  و همه چيز را از آن دوران كامل به ياد دارم.